بامداد امروز بهمن سپيد حقيقت بر سر تيره­ي دروغ­بافان و تماميت خواهان دولت نهم آوار شد. چه لذتي داشت تماشاي دست و پا زدن آن­هايي كه ريگ به كفش تاكنون پیش آمده بودند و عالم و آدم را محكوم مي كردند كه همه خائن­اند جز ما. از آن سو هم رقصي چنين ميانه­ي ميداني را مدت ها بود آرزو داشتم. اين كه سرانجام يكي مجالي يابد براي افشاي عاشقان خدمت! خنديدم، ديشب از ته دل خنديدم، چه آن زمان كه كيومرث هاشمي به لكنت آمده بود و حتا يادش مي رفت همين چند روز پيش نامه­يي را امضا كرده و اصرار داشت بگويد كه محال است و در مقابل منطق صفايي همه چيز را موكول به آينده مي كرد و چه آن زماني كه نيمه شب آقايان يار عوض كردند و اين بار جواني جوياي نام را به هم­آوردي آوردند. او البته در هوچي گري نسبت به بازي گر قبلي صاحب يد طولايي بود اما طفلک او هم چيزي براي عرضه نداشت. خودشان خواسته بودند و تقصير خودشان بود. معلوم بود كه صفايي فراهاني بر اساس همان ويژه­گي هاي شخصيتي كه از او سراغ است تا وقتي منافع ملي در خطر نيافتد بنايي براي دفاع از شخص خودش ندارد و نداشت ولي آن­ها ديگر پا از حد فراتر گذاشتند. تنها ايرادي كه مي شود به صفايي گرفت آن است كه با وجود شناخت­اش از ماهيت جرياني كه در برابر آن­ها بود تصور كرد كه اين جماعت جنبه­ي دريافت كمك خاموش به خود را با هدف تامين منافع ملي دارند. او بر اساس حقيقت تلخ دولتي بودن اقتصاد و همه­ي جنبه­هاي عمومي ديگر در ايران تلاش كرد تا حتا اگر به نفع جريان رقيب­اش شود كمك كند تا منافع ملي و فوتبال مملكت نجات يابد. حتا هيچ بعيد نيست كه اين تلاش او و اعترافات صريح دي­شب­اش در كمك به جريان دولتي در برابر فيفا، لطمه­يي شديد به جاي­گاه بالاي او در فيفا و كنفدراسيون آسيا به دنبال داشته باشد، اما او به صراحت گفت "چون ايراني­ام و منافع فوتبال كشورم از فيفا براي من مهم تر است".

البته باز نوكيسه ها شرم نكردند و تاخت­اند و به آسمان و ريسمان هم چنگ زدند. ديشب به وضوح معلوم بود كه كدام جريان دغدغه­ي خدمت به منافع ملي دارد و حاضر است بي ادا و شعار براي آن تلاش كند و كدام جريان هنوز آن قدر براي عنوان و قدرت حريص است كه حتا ادا در آوردن عشق به خدمت را فراموش مي كند و به دام نسيان مي افتد و گاف پشت گاف مي دهد. ياد مناظره­ي ستاري فر و فرهاد رهبر افتادم. یک بار دیگر تقابل اصالت در برابر لمپنیزم. كاش دي­شب بحث ادامه مي يافت. دو نفر ديگر مانده بود تا پس از علي آبادي نوبت به خود احمدي نژاد برسد.