فردا اين وبلاگ دو ساله مي شود. آن چه پارسال در اولين زادروز هبوط ناتمام نوشتم هنوز هم صدق مي كند. به همين دليل هنوز بي نظمي در به روز كردن آن فراوان است و به تبع آن تعداد زيادي از دوستاني كه سال اول هم­راه آن بودند كم­تر سري به اين كلبه­ي معمولن خاك گرفته مي زنند.

به هرحال فكر مي كنم حداقل وظيفه­ي من در قبال زادروز اين رفيق دو ساله كه گاه هم­دم غرها، شوخي ها، حرف ها و درددل­هاي­ام بوده تقدير و تبريك است. همين طور قدردان دوستاني­ام كه گاه با حضورشان در اين آشفته بازار تراوش هاي ذهني ام، مرا به ميهماني نقد و نظرهاي­اشان مي برند.