۲۵ اسفند و در آستانه ی سال نو خانواده های سه دانش جوی دربند دانش گاه امیرکبیر یک بار دیگر تظلم نامه یی خطاب به هاشمی شاهرودی نوشتند. اما
ای کاش
قضاوتی قضاوتی قضاوتی
در کار در کار در کار
... ای کاش داوری داوری ...
به نام خدا
ریاست محترم قوه قضائیه
با سلام و احترام اعلام میدارد؛
اكنون بالغ بر یك سال است كه فرزندانمان به جرمی كه دادستان مدعی آن بوده و دادگاه آن را نپذیرفته در زندان بسر میبرند. ما نمیدانیم این ظلم را به كه گوییم و داد از كه ستانیم.
در هنگام نوشتن هر نامه تمام فرهنگ و لغات در اختیار نویسنده است و ما نیز از این قاعده جدا نبودیم. با این تفاوت كه شاید ما توان نوشتن و قدرت گفتن نداریم. اما به راستی در آستانه نوروز كه قاعدتا همه مسوولین و كارگزاران در پی رضایت خالق و كارگشایی مخلوقند،نباید شما به عنوان سكاندار قوه قضائیه اندیشهای بر این كار روا دارید؟
این رنجنامه خانوادههایی است كه بهرغم قانونشكنیهای متعدد مهر سكوت بر لب داشتهاند و سخن خویش فرو خوردند به این امید كه شاید از رهگذار رعایت اصول و توجه به قانون اساسی و حق انسانی ایرانیانی كه انتظار و توقعشان آن است كه از حداقل حقوق شهروندی برخوردار شوند نسبت به آنان این چنین ظلم و بیداد روا نشود.
حضرت آیتاللـه، در شرایطی كه زندانیان مواد مخدر و خطرناك را با وثیقه آزاد میكنند چگونه میتوان پذیرفت كه با وجود اخذ وثیقه از این دانشجویان در حال تحصیل آنان را خلاص نمیدارند. حتما شما هم مثل ما معتقدید كه قانون باید بدون تبعیض اجرا شود. اما آیا تاكنون پرسوجو كردهاید كه چرا درخصوص این دانشجویان كه قرار وثیقه صادر شده و وثیقه تودیع گشته و كارشناس آن را مكفی دانسته باز هم از اجرای قانون سر باز زدهاند!
بیاییم به خاطر مسوولیت، به پاسخ وجدان، به احترام قانون، به نگرش انسانی، سوال كنیم كه چرا دادگاه تجدیدنظر پرونده را پس از اخذ آخرین دفاع و ختم جلسه همچنان بیتصمیم نگه داشته.
چرا مسوولین اجرایی زندان نسبت به اجرای تصمیم قضائی بیتفاوتند. ما امید كامل داریم اگر از سر عدالت و انصاف به این مواضع نگریسته شود و فارغ از هر نگرش غیرقضائی بر پرونده توجه نشود شما هم دستور آزادی این جوانان را در آستانه سال نو تایید خواهید داشت.
با تجدید احترام
خانوادههای مجید توكلی، احمد قصابان و احسان منصوری
