"انشاءالله که من اشتباه کنم" این جمله ای است که معمولا وقتی پیش­بینی بدی از ماجرایی داریم به کار می­بریم.طرفت به هیچ صراطی مستقیم نیست و از سر استیصال دعا می­کنی که اشتباه کنی و حتا بابت این اشتباهت هو شوی.

این روزها از همان روزهایی است که دوست داشتم شرمنده­ی پیش­بینی­های اشتباهمان باشیم. دوست داشتم در انتخابات باخته بودیم ولی حاصل حماسه­ی توامان تحریمی ها و آنهایی که به احمدی نژاد رای دادند، نه آن­چه پیش­بینی می­کردیم بلکه حداقل حفظ همان جایگه سابقمان بود، پیشرفت پیش­کش.

والله قصد مچ­گیری و اثبات این­که ما راست می­گفتیم و همه به جز ما خائن هستند و این حرف­های صدتا یک غاز را ندارم. فقط برای یادآوری و زمینه سازی برای حرکت­های سنجیده تر در آینده است تا حداقل این دور باطل استبداد – آزاذی – آنارشی و دوباره تکرار را حداقل حفظ کنیم و در این چاله­ای که افتادیم نمانیم.

می­گفتند اگر حاکمیت یک­دست شود خود این جماعت اقتدارگرا از همه اصلاح­طلب­تر می­شوند ، مشکلمان با آمریکا حل می­شود ، از سنگ اندازی در کارهای اقتصادی دولت دست بر می­دارند و وضع مردم بهتر می­شود ، جامعه روی آرامش به خود می­بیند ، NGOها بهتر از گذشته کار می­کنند ، خلاصه همه چیز خوب و گل وبلبل می­شود ، نه، لااقل از اینی که هست بدتر نمی­شود و حداقل هزینه­ها پای حاکمیت یکدست نوشته و آنها مجبور به پاسخ­گویی می­شوند!

ببینیم چقدر این پیش­بینی ها درست از کار در آمده­اند و چقدر آن پیش­بینی های تلخ اصلاح طلبان. جایگاه و عزت بین المللی امان کجاست؟ اقتصاد و فرهنگ و هنر این مملکت را چه می­شود؟ سقف آرزوهایمان که توسعه و دموکراسی بود چگونه به استراتژی بقا کاهش یافت؟ چرا  جنگ و تحریم بر سرمان سایه­ انداخته است؟ اینها همه هیچ ، مگر قرار نبود حاکمیت یکدست را پاسخ­گو کنیم ، پس چرا قضایای آذربایجان که سر دستمالی قیصریه به آتش کشیده شد ، هیچ پاسخ­گویی نمی­یابد؟ قرار نبود که یک کاریکاتوریست و دو سه تا خبرنگار و تعطیلی یک روزنامه به جای پاسخ­گویی وجه­المصالحه بحران آقایان شود. قرار نبود هزینه­ی سوءتدبیرها و برخوردهای امنیتی با مسایل اجتماعی و فرهنگی را باز هم دیگران بپردازند. ظاهرا روزنامه ایران در این چند ماهه بی صاحب بوده ، وزیر و رییس جمهور وهمه کی بود کی بود من نبودم راه انداخته اند و تازه ­این وسط می­خواهند برای هم قدرت­نمایی کنند و هریک تکلیف روزنامه ایران را به نفع خودش نهایی کند. قرارما این نبود ، یکدستی و گل و بلبل بود و امنیت. قرار ما ادامه و حتا گسترش گفتمان اصلاح­طلبانه بود و نه احیای ادبیات تندرو و پوپولیستی دهه شصتی.

امروز احمدی نژاد در مجلس از كاريكاتوريست روزنامه ايران كه با چاپ كاريكاتور موجب اعتراض آذري زبان‌‏ها شد به عنوان" جسارت يك انسان جاهل يا وابسته" ياد كرد. این هم پاسخ گویی کارشناسانه نسبت به نتایج مدیریت امنیتی. کسی هم جرات دارد بگوید بالای چشمت ابروست.