این برزیل شایسته­ی یک چهارم آمدن هم نبود. نمی­دانم چه مرگشان بود. نه فقط تیم که حتا تک تک بازیکنان هم نیمی از خودشان نبودند. رونالدو هم که مدت­هاست نقش علی دایی خودمان را در برزیل ایفا می­کند. اقرار می­کنم که دیشب در آن فرصت­های نصفه و نیمه­ای که اواخر بازی داشتیم هیجان­زده می­شدم و دوست داشتم فرانسه با تمام لیاقتی که داشت ، حذف شود. اما واقعا صعود حق برزیل نبود. (جواد یاد بگیر)

اما درد برزیل چه بود؟ به نظرم مشکل برزیل در خط هافبک بود. جایی که زمانی دونگا با بازی ساده و سربالایش امکان هنرنمایی را برای سایر بازیکنان به وجود می­آورد. در برزیل فعلی هیچ بازیکنی که درک صحیح از بازی داشته باشد و بتواند نظمی به گله­ی گربه­های طلایی بدهد، وجود ندارد. مشتی بازیکن یک­شکل که می­خواستند مثلا تک­روی هم نکنند و تیمی بازی کنند ولی راه رفتن خودشان هم یادشان رفته بود.

خنده­دار است که بهترین خط برزیل در این جام ، دفاع­اش بود. البته دفاع میانی به خاطر درایت و قدرت ذاتی لوسیو ؛ وگرنه کارلوس و کافو چیزی در حد بقیه بودند. دیشب بازی کافو خنده­دار بود ، همان­طور که رونالدینیو و کاکا و تا حدی روبینیو مایه­ی تاسف بودند.

همه­ی اینها را گفتم ولی برزیل بیش از حد ضعیف بود ، چرا؟ نمی­دانم.

ختم کلام اینکه هیچ یک از تیم­های راه یافته به نیمه نهایی را دوست ندارم و با اجازه­ی دوستان در بین چهار تیم باقی­مانده، به پرتقال که خیلی دوستش داشتم ولی شایسته­­ی ­برد از تیم فوق­العاده خوب انگلیس نبود "راه یافته" خواهم گفت. همچنین به خاطر گل روی بهرام و بوفون و لوکا تونی و به یاد جام 90 از خیر زیدان می­گذرم و تا پایان جام با همان دلایل 3تیر پارسال از ایتالیا حمایت می­کنم.